Tagarchief: CO2

Alberta-Canada-photo-copyright-Kris-Krug

Globale C02-uitstoot in vijf grafieken

18 januari 2014 Niel Staes Geef een reactie

Global Carbon Project houdt de vinger aan de CO2-pols van onze planeet. Jaarlijks publiceren ze Global Carbon Budget, een rapport van de veranderingen in onze globale CO2-uitstoot. Aan de hand van overzichtelijke grafieken brengen zij alle data mooi in kaart. Hier een overzicht van de belangrijkste conclusies en grafieken.

Algemeen Conclusie van het rapport

CO2 uitstoot door verbranding van fossiele brandstoffen en cement productie steeg met 2.1% in 2012. Dit resulteert in een totaal van bijna 10 miljard ton CO2 (zo’n 1.000.000.000.000.000 gram CO2) Goed voor een stijging van 58% t.o.v. van 1990, het referentiejaar voor de Kyoto-akkoorden. Op basis van die cijfers werd ook een gelijkaardige stijging in 2013 geprojecteerd. Verder verwijderden oceanen en landbegroeiing respectievelijk 28% en 23% van deze CO2 uit de atmosfeer. Vooral de CO2 opname van het land lag beduidend lager t.o.v. 2011, toen La Niña zorgde voor een verhoogde opname.

Vijf grafieken

Volgende grafieken zijn een selectie uit de uitgebreide powerpoint die je kan vinden op Global Carbon Project.

1. CO2-uitstoot stijgt snel sinds 2000

Het hoeveelheid CO2 als gevolg van landgebruik is in dalende lijn. Deze daling wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de stijgende uitstoot van gas, olie en voornamelijk steenkool. Andere uitstootbronnen zoals affakelen (flaring) dragen slechts miniem bij.

2. Voornamelijk steenkool populair sinds 2000

Volgende grafiek toont de stijging aan van de verschillende CO2-bronnen en geeft een overzicht van de grote boosdoeners.

Steenkool(43%)
Olie (33%)
Gas (18%)
Cement (5%)

3. Westerse landen blijven relatief stabiel

Voornamelijk China en ontwikkelingslanden zijn de grootste stijgers in de laatste 10 jaar. In Europa en de Verenigde Staten is de uitstoot relatief stabiel en is er zelfs een dalende trend de laatste 10 jaar.

4. V.S, Europa, China en India zijn koplopers.

Ondanks de kleine daling in Europa en de V.S, blijven de vier grootste uitstootzones verantwoordelijk voor 58% van de total globale uitstoot in 2012

China (27%)
Verenigde Staten (14%)
EU28 (10%)
India (6%)

5. China steekt Europa voorbij per inwoner

Wanneer dit vertaald wordt naar uitstoot per inwoner is de daling in de Verenigde Staten opmerkelijk. Toch blijven zij veruit de koploper. Ondertussen zijn Europa en China elkaar gekruist in deze grafiek.

Andere conclusies:

De globale verdeling van CO2-uitstoot is sinds 1990 fundamenteel gewijzigd.
De crisis had quasi geen blijvend effect op uitstoot.
Huidige trends liggen in lijn met de worst case scenarios van het IPCC
Met stijgende CO2-uitstoot, stijgt ook de opnamecapaciteit van land en oceanen.

Commons, Duurzaam, Klimaatverandering

Optimisme in de klimaatbusiness met CO2logic

18 januari 2014 Wim Verbeke Geef een reactie

Het Belgische bedrijf CO2logic werd zojuist officieel erkend door het gerenomeerde Carbon Disclosure Project (CDP) voor hun professionele en gestandaardiseerde manier van werken. CO2logic helpt bedrijven om hun impact op de opwarming van de planeet te berekenen, verminderen en neutraliseren: CO2-neutraliteit zowaar, de heilige graal voor klimaatbescherming. Een vrij ingewikkeld concept dus we contacteerden CEO Antoine Geerinckx om uitleg te geven.

CO2 voetafdruk – visionaire zelfkennis

De volledige CO2-uitstoot van alle bedrijfsactiviteiten vormt de CO2-voetafdruk of carbon footprint. “De impact van alle activiteiten moet daar in: grondstoffenproductie, industriële processen, administratie, IT, kantoren, en dan logistiek, woon-werk verkeer, wagenpark, afval en zo meer. Meer en meer bedrijven begrijpen het nut van een dergelijke analyse. Naast het geoptimaliseerde industrieel proces van het bedrijf wordt de rest door productiebedrijven vaak buiten beschouwing gelaten. Daar zijn altijd grote besparingen te bereiken en dus ook winsten te behalen. Dit geldt zeker ook voor de dienstensector en corporate offices.” Een berekening van de CO2-voetafdruk geeft een bedrijf een gedetailleerd inzicht in zichzelf. Van daaruit krijgt het de mogelijkheid een visie voor de toekomst uit te bouwen.

CO2-neutraliteit – winst op vele fronten

CO2 uitstoot heeft nog steeds het grootste effect op de opwarming van de planeet. De gevolgen van die opwarming zien we terug in een langzame verandering van het klimaat. Voorspellingen over de effecten van die veranderingen zijn op sociaal en economisch vlak rampzalig. Onze koolstof consumptie terugdringen is dus essentieel. In het ideale geval wordt de uitstoot van een gemeenschap gelijk aan nul. In dat geval bereiken we CO2-neutraliteit. Het klimaat kan dan stabiliseren en de meest desastreuze veranderingen kunnen min of meer vermeden worden.

“In feite zoeken we de grootste CO2-bronnen en daar gaan we te werk.” De uitstoot kan soms over de jaren tot meer dan 50% teruggedrongen worden. De grootte van de hiermee verbonden financiële besparing is meestal groter dan verwacht. “We zijn verrast hoeveel er nog te doen is bij bedrijven. Uiteindelijk word je er wel optimistisch van want je kan heel veel bereiken.” En dat betekent veel meer dan financiële winst. Er wordt een bewustmakingsproces in gang gezet wat leidt tot gedragsveranderingen bij de werknemers en dit is volgens “The Guardian” minstens even essentieel is als het management van koolstof impact.

CO2 compensatie – Noord-Zuid partners voor duurzame vooruitgang

Een aantal ingrepen om de CO2 uitstoot te verlagen zijn eenvoudig en relatief goedkoop. Vanaf een zeker moment wordt de kost om een extra ton CO2 uit het systeem te halen echter hoog. Een vermindering van 50% CO2 uitstoot betekent dat nog steeds 50% van de koolstofdioxide in de atmosfeer terecht komt. Die laatste 50% kan dan gecompenseerd worden wat we CO2-compensaties of offsets noemen. Controversieel?

“De meeste mensen kennen het verschil niet tussen de verplichte European Emission Trading System (ETS) en de vrijwillige markt van CO2-compensatie”, stelt Antoine Geerinckx. “De “aflaat”-reputatie van offsetting is onverdiend. Het is het gevolg van overallocatie en de crisis in de ETS waardoor ‘te’ goedkope CO2 rechten kunnen aangekocht worden waardoor het geen verschil/stimulans creëert om hun CO2-uitstoot hier verder te verminderen.”

“Vrijwillige compensatie is een heel ander verhaal. Dit is voor bedrijven die geen quota’s of verplichtingen hebben op vlak van CO2-uitstoot, het is totaal vrijwillig. Bedrijven kunnen daarmee de impact van hun CO2 uitstoot internaliseren wat wil zeggen: de kosten ervan niet doorschuiven naar onze maatschappij.” De compensatieprojecten zijn partnerverbanden met lokale NGO’s in het Zuidelijk halfrond. De projecten hebben in het algemeen naast een effect op het klimaat nog een resem sociale impacten. Vrijwillige “internalisering” van negatieve impacten dus, positief maar nog steeds gevoelig voor kritiek.

De complexiteit van het verhaal dat aan CO2-compensatie vastzit overstijgt dit artikel. Een vaak gehoorde kritiek is dat het aan de industrie toelaat te betalen om te blijven vervuilen. Bedrijven die aan dergelijke compensaties doen zijn echter ook de koplopers op het vlak van het terugdringen van CO2. Ze werken dus op alle fronten naar een volledige neutralizering van hun impact.

CO2logic slaagt erin om bedrijven te doen meestappen in het verhaal van CO2-neutraliteit (zie hiervoor het CO2-neutral label van CO2logic), het doet dit op basis van de momenteel beschikbare beste internationale standaarden en wordt ervoor internationaal erkend: een enorm waardevolle en grote stap in de juiste richting.

Klimaatverandering

2014: sappige planetaire “Great Expectations”

7 januari 2014 Wim Verbeke Geef een reactie

Dust Bowl 1935, foto via NOAA fotoarchief

Het klimaatjaar 2014 belooft spectaculair te worden. De inzet? 2015: een klimaatovereenkomst tussen VS en China.

De heimelijke klimaatplannen van staatssecretaris John Kerry

John Kerry, foto via Wikipedia

Nu Kerry erin geslaagd is een overeenkomst te bereiken tussen China en de VS over een beperking van koel- en vrieschemicalieën – de zogenaamde HFCs, brengt de New York Times het verhaal van zijn nieuwe, enigizins heimelijke plan om een klimaatovereenkomst met China te sluiten.

HFCs zijn de veiligere versie van oudere CFCs zoals freon die verantwoordelijk waren voor de vernietiging van de ozon-laag. Ze komen echter met hun eigen problemen want het zijn extreme broeikasgassen, 500 tot 10000 keer sterker dan CO2. Kerry is ervan overtuigd dat zijn overeenkomst tegen 2050 het equivalent van twee volle jaren globale broeikasgassen-emissies zal vermijden.

Nu wil hij beter doen. Het Witte Huis weet dat via het Congres geen actie ondernomen zal worden dus werkt president Obama via het milieubeschermingsagentschap (EPA) en internationale akkoorden. John Kerry hoopt voor 2015 de architect te worden van dit akkoord. De tegenwind die hij vooral in eigen land zal krijgen via de reactionaire conservatieven a.k.a. “ontkennerslobby” en de wijze waarop de klimaatwetenschappers zich daarop reeds aan het voorbereiden zijn, zal ook hier de berichtgeving sterk beïnvloeden (zie de sensationele “Billion-Dollar-A-Year Program To Deceive Public About Global Warming Is Exposed” van de Huffington Post).

Die andere supermacht: China

Li Keqiang, foto via Friends of Europe, flickr

Ook China zal zich niet zomaar laten inpakken. De financiële implicaties zijn immers reusachtig. In een alliantie met de andere ontwikkelingslanden wordt via het begrip “Environmental Justice” compensatie geëist voor onze Westerse overconsumptie en de “historische schuld” die hierdoor werd opgebouwd. Dit gaat verder dan het klimaatprobleemen: klimaat én vervuiling (o.m. de e-waste storten) én uitbuiting énzovoort. Er zullen toegevingen moeten komen en wij dienen daarop voorbereid te worden. Een parallel debat naast het VS-verhaal dient daarom dit jaar nog geoptimaliseerd te worden.

Voor 2014 daarom, succes met het tussen de lijnen lezen!

(Nota: inleiding ingekort rond 18h00.)

Haven van Antwerpen bij Lilo, via Flickr, CC via goya

Duurzaam, Futurologie, Klimaatverandering, Transitie

Koolstofarm België 2050: Doe het Zelf

27 november 2013 Wim Verbeke Geef een reactie

Haven van Antwerpen bij Lilo, via goya@Flickr, CC license

De transitie hapert. België koolstofarm krijgen blijft een weerbarstig verhaal. In Warschau bengelden we schamel achteraan. We dienden toe te geven wat al lang geweten was: onze 2020 doelstellingen zijn niet haalbaar. Versnippering op regionaal en organisatorisch vlak leiden tot een bloedeloze impasse. Als de blinden van Breugel waggelen we een toekomst in op basis van “korte termijn denken”, “afwezigheid van goed bestuur” en het “ontbreken van een duidelijk strategisch kader” zoals het nationaal onderpresteren verklaard werd door de nieuwe voorzitter van de Federale Raad voor Duurzame Ontwikkeling, Magda Aelvoet.

Gelukkig geven enkele verlichte lieden van onze federale administraties de moed niet op. Met een nieuw initiatief (http://www.klimaat.be/2050) trachten ze een zwalpend schip terug op koers te krijgen. Het roer van dienst is een nieuwe rekentool en een rapport: “Scenarios for a Low Carbon Belgium by 2050″ wat zoveel betekent als “Hoe gaan we België koolstofarm maken tegen 2050?”. (Links: Samenvatting en Volledige Rapport)

Onze mening (waar zijn de zeronauts in de regering?)

Het rapport wordt gekenmerkt door veel goede wil en een pak halfbakken conclusies. Zoals Bernard Mazijn het stelde: “Ik vrees dat dit rapport jullie te comfortabel doet voelen.” Wij misten vooral de terugkoppeling naar onszelf, de burgers van dit land. Vreemd want gedurende presentatie stond onze collectieve verantwoordelijkheid centraal - onthou de woorden “met zijn allen”, “ensemble”, “allen”, “gedragsverandering”, …. Ons bescheiden vermoeden is dat het engageren van “het collectief” veel meer vraagt dan de mening van 150 experts. “Men is er zich bewust van”, werd er verteld maar de antwoorden tijdens het vraaggesprek bleven steken op het niveau van groepsaankopen, gedeeld wonen, en de holle slogan “iedereen kan duurzame keuzes maken, elke dag”, yeah… sure. Voor de ware zeronaut valt het geheel dus te licht uit maar we halen er voor u het beste naar boven, en een beetje kritiek.

De rekentool (Creëer je eigen scenario’s)

Een vernuftig stukje webapplicatie dat toelaat met veel knopjes te spelen. De bedoeling is dat we zelf onze visie op een koolstofarm België 2050 simuleren. Wij probeerden voor zeronaut de 100% te halen maar dat lijkt onmogelijk (hierzo). Het ding heeft vooral een educatieve waarde (duurzaamheid, complexe systemen, …). Hoewel hevig gepromoot door de gezagvoerende opperambtenaar en zijn baas federaal staatsecretaris van leefmilieu Melchior Wathelet zal het vele werk dat in het ontwikkelen kroop relatief weinig respons krijgen.

Een map van koolstofarme initiatieven in België en Europa

De initiatieven dienen overheidsgesteund te zijn, een interessant overzicht. Let op Limburg – de streek van de steenkooldelvers munt uit in antikoolstofinitiatieven. Revenge, a dish eaten cold…

Het plan: 80% tot 95% minder broeikasgassen uitstoten in 2050

De eerste grafiek van het rapport is direct een miskleun. Afgaand op de hellingsgraad in het midden van de grafiek projecteert men hier verwachte snelheden van NMBS treinen tot 2050. Weergegeven met een weinig fraai samenspel van lijnen en kleuren.

Nota: Die -5,1% per jaar is geen lineare extrapolatie maar een pijl, symbool van “een utopie”.

Het rapport zelf: “Economische groei komt niet in het gedrang”

Een bijzonder bevreemdende conclusie nadat gesteld werd dat “computing external costs and benefits of the scenarios, (…), fall beyond the scope of this study.” Via 5 scenario’s die vertrekken van het 2020 scenario van de EU – dat we al niet halen - schetst men dan mogelijke toekomsttrajecten…

Het kern (core) scenario lijkt het belangrijkste: op alle vlakken zoveel mogelijk doen maar vooral redelijk blijven. De 95% doelstelling wordt als onmogelijk aangenomen, zoveel werd impliciet bevestigd door het gehamer op de 80 door de heer Wathelet. De grafiek vindt u hieronder.

Mijlpalen: handig overzicht

Met dank voor dit handige schema. Een duidelijke en bruikbare beleidsbenchmark.

De conclusies.

(Dit artikel werd aangepast - ingekort - door de auteur op 28/11)

Opwarming oppervlakte van de planeet tussen 1901 - 2012 (IPCC, 5th assessment report, via Stephen Shankland)

Klimaatverandering

Het 5de klimaatrapport - links en reacties

27 september 2013 Wim Verbeke Geef een reactie

Opwarming oppervlakte van de planeet tussen 1901 - 2012 (IPCC, 5th assessment report, via Stephen Shankland)

27 september: hier de links naar het klimaatrapport en de analyse van enkele leidende instituten

De Basis

De website Grist levert de inleiding met de laagste drempel: WTF is the IPCC?

Enkele Reacties

Climate Progress (15 things you should know about the IPCC …)
Nature (Despite the Hiatus, Climate Change here to stay)
Climate Progress (Alarming IPCC Prognosis: 9°F Warming For U.S., Faster Sea Rise, More Extreme Weather, Permafrost Collapse)
Skeptical Science (Why is the IPCC AR5 so much more confident in human-caused global warming?)
The Guardian (IPCC climate report: human impact is ‘unequivocal’)
NY Times (U.N. Climate Panel Endorses Ceiling on Global Emissions)
TheEnergyCollective (The New IPCC AR5 Report: How Should Leaders Respond?)
Wunderground (Goede analyse: Landmark 2013 IPCC Report: 95% Chance Most of Global Warming is Human-Caused)
Bloomberg (Fossil Fuels Need to Stay Unburned to Meet Climate Target)
Wunderground (What the 5th IPCC assessmet doesnt include)

Het Rapport

Deel 2 en verder worden volgend jaar uitgebracht. Veel leesplezier!

Energie, Klimaatverandering, Noordpool

Olie- en gasboringen blijken oorzaak smelten Noordpool

16 september 2013 Wim Verbeke Geef een reactie

Offshore Gas Flaring by Daktriper (CC Flickr)

De immense complexiteit van het klimaatprobleem komt weer naar voor via een nieuwe studie. Daarin bestudeerden de onderzoekers de verspreiding van pikzwarte, warmte absorberende roetdeeltjes in de atmosfeer. Sinds lang ging men ervan uit dat deze afkomstig waren van residentiële gebieden. De onvolledige verbranding van kachels en fornuizen in Noord-West Europa, Azië en Noord-Amerika was de grootste bron van roet in het poolgebied. (Atmospheric Chemistry and Physic)

Voor het eerst slaagden onderzoekers er in een model te ontwikkelen dat het gedrag van deze roetdeeltjes correct kon simuleren. Dit gebeurde door de combinatie van gegevens rond olie- en gaswinningen samen te leggen met hernieuwde en meer gedetailleerde metingen van de residentiële uitstoot.

Het afbranden van het overtollige gas dat vrijkomt bij olieboringen blijkt voor ongeveer de helft van de roetdeeltjes in de atmosfeer te zorgen. Het gas wordt vaak verbrand (flaring) omdat het minder winstgevend is om te transporteren. Onvolledige verbranding van dit gas veroorzaakt veel roet. Door intensieve maatregelen tussen 2005 en 2011 was er een gestage vermindering van het afbranden te merken. Sinds de opkomst van het fracken in Alberta is deze trend echter omgekeerd (Resilience.org 03/09 Gas Flaring, The Burning Issue)

Aangezien roet zwart is, absorbeert het veel warmte en versterkt daarmee de opwarming van de atmosfeer. De atmosfeer bevat gemiddeld tot 3% roet. Ongeveer 40% daarvan blijkt nu afkomstig te zijn van het flaren. De rest wordt geproduceerd door transport, branden, kachels en kookvuren. Koploper met meeste roetuitstoot is Rusland waar tot 10 keer meer van deze “black carbon” rondzweeft. Samen met de Noord-Amerikaanse fracking en de specifieke meteorologische condities in het noorden van onze planeet komt het meeste van dit roet terecht rond de Noordpool. De extra warmte die het daar absorbeerd wordt nu gezien als de grote oorzaak van het veel sneller dan voorspelde afsmelten van het Noordpoolijs. Of dat als een ramp beschouwd wordt in Rusland is van een andere orde (De Morgen 15/09, Rusland stuurt oorlogsschepen naar Noordpoolgebied).

(via Scientific American)

Flickr, CC, Photo David Dodge, Green Energy Futures
Walmart-SMC Balzac Western Distribution Center

Cleantech, Energie, Klimaatverandering

Grootste gevaar voor klimaat komt van nog te bouwen CO2 bronnen

12 september 2013 Wim Verbeke Geef een reactie

Flickr, CC, Photo David Dodge, Green Energy Futures
Walmart-SMC Balzac Western Distribution Center

Met de nieuwe energie efficiënte en koolstof-arme technologieën lijkt het dat de grootste bron van CO2 het huidige industriepark is. Tenzij deze installaties gedwongen worden hun operaties te staken zullen ze immers nog tientallen jaren CO2 in de atmosfeer pompen. Zijn we nu reeds het slachtoffer van een niet te veranderen systeem?

Nog niet, stellen de wetenschappers Steven Davis en Ken Caldeira van het Departement Global Ecology van het Carnegie Instituut. De wetenschappers berekenden de hoeveelheid koolstofdioxide die uitgestoten zal worden door bestaande infrastructuur en gebruikten vervolgens deze gegevens om het effect op de atmosfeer daarvan in te schatten.

“De klimaatverandering kent een enorme inertie”, zegt Davis. De inertie, het best te vertalen door sloomheid of traagheid, wordt veroorzaakt door de natuurlijke koolstofcyclus en door onze infrastructuur – twee moeilijk te veranderen gegevens. “We stelden ons de volgende hypothetische vraag: wat als we geen enkel CO2 producerend apparaat meer zouden bouwen en enkel wat al bestaat opgebruiken?”

De onderzoekers kwamen tot het besluit dat tussen 2010 en 2060 de totale emissies ongeveer 500 miljard ton CO2 in de atmosfeer zouden pompen. CO2 concentraties zouden daarmee stabiliseren rond de 430 ppm en de stijging van de globale temperatuur zou beperkt blijven tot 1,3°C. Verrassend, volgens Davis, want dit leidt tot de conclusie dat de de emissies die voor de grootste en meest negatieve impact zullen zorgen afkomstig gaan zijn van apparaten die nog niet gebouwd zijn. Beter goed denken over wat we nog neerpoten dus.

Rajendra Pachauri, chair of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), photo by Kris Krüg for PopTech

Commons, Deeleconomie, Klimaatverandering, Permacultuur, Transitie

De economische groei herdenken

4 september 2013 Wim Verbeke Geef een reactie

Rajendra Pachauri, chair of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), photo by Kris Krüg for PopTech

“Het is vijf voor twaalf”, predikt Rajendra Pachauri. Als hoofd van de groep wetenschappers die het zevenjaarlijks rapport over de klimaatverandering publiceren, kan hij het weten. 27 september is zijn grote dag. Het eerste deel van zijn nieuw klimaatrapport - het 5de - wordt dan geopenbaard. Het belang ervan is moeilijk te onderschatten. De meeste regeringen zullen een deel van hun beleid voor de komende zeven jaar er op afstemmen.

“We kunnen zelf kiezen hoe we met de natuur omgaan“, vervolgt hij, “het gaat zoals met boekhouden: wat we verbruiken, moeten we ooit vergoeden.” Hij werkt samen met honderden wetenschappers verspreid over de planeet. Het eerste deel van het rapport verzamelt vrijwel al de wetenschappelijke kennis over de klimaatverandering. “Mag ik toevoegen dat de mensheid zijn openstaande rekeningen compleet heeft genegeerd, verwaarloosd en totale onverschilligheid heeft getoond?”

En dan zegt hij het. Dat het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen nog steeds mogelijk is. Maar dat alle landen hun houding ten opzichte van economische groei dan dienen te herdenken. Het viel me op dat zelfs climateprogress deze vaststelling vergat te vermelden.

Economische groei herdenken dus? [...hier nam ik even adem, klikte weg naar Facebook, waar ik mijn account ook al zo lang wil afsluiten, en zag Plan C een artikel delen, "Economists forecast the end of growth"...]. De signalen zijn er. Growth shrinks. In de klassieke zin tenminste. Terwijl oproepen voor verandering gelanceerd worden, is er reeds een enorme groei aan initiatieven in de marge van de gevestigde trends. Initiatieven als het P2P netwerk, Peers, sharing en permacultuur zijn slechts enkele van de symptomen en ijkpunten van een maatschappij in een reeds langdurige transitie. Rajendra Pachauri mag dus rustiger slapen, het her-bedenken is bezig.

Ondertussen bestuderen de wetenschappers het effect van smeltende permafrost, gashydraten en andere onzekerheden. Dat kan dan in het rapport van 2020. Wachten op de eventuele uitputting van grondstoffen om ons gedrag te veranderen is onverantwoord. We hebben slechts een kritische massa nodig om met zijn allen te kunnen bewegen.

Screen-Shot-2013-05-12-at-11.15.18-AM[1]

Energie, Futurologie, Klimaatverandering

Volledige VS grid op hernieuwbare energie tegen 2050

13 mei 2013 Wim Verbeke Geef een reactie

In de Verenigde Staten zal het tegen 2050 mogelijk zijn om aan het grootste deel van de energievraag te voldoen op basis van hernieuwbare energie. Het National Renewable Energy Laboratory (NREL), speerpunt van het Amerikaanse onderzoek in hernieuwbare energiebronnen heeft jaren studie (Renewable Energy Futures Study) met honderden andere instituten samengevat in onderstaande - het moet gezegd: schitterende - animatie.

Observaties

Huidige technologieën in combinatie met een flexibelere grid kunnen tot 80% van de energiemarkt voorzien.

Op elk uur van de dag is het netwerk in staat op de elektriciteitsvraag in te gaan (zie een tweede animatie onderaan).

Het systeem zal een lappendeken worden van een zeer divers geheel aan hernieuwbare technologieën. In de animatie is is dit goed te bestuderen.

Emissies van broeikasgassen en consumptie van water zullen zeer sterk dalen.

Kost van de transitie zal competitiever worden met groeiende schaal en technologische optimalisatie.

Een belangrijke stap?

Een vorige artikel (2030 geen Mission Impossible) eindigde met een grafiek, tot het jaar 2030, waarin het gebruik van fossiele brandstoffen ongeveer stabiel bleef. In deze projectie van het NREL zien we het gebruik van fossiele brandstoffen al duidelijk dalen in die periode. De spectaculairste daling zou tussen 2030 en 2050 moeten komen. NREL hoopt nu dat de Amerikaanse regering en de staten meer zullen inzetten op de transitie naar hernieuwbare energie.

Klimaatverandering, Water

Infografiek: stijging van het zeespiegelniveau

8 mei 2013 Wim Verbeke Geef een reactie

Photo by Stian Olsen (CC, Flickr)

De CO2 concentraties bereiken nu al een tijdje ongeveer 400ppm (volg hier live: Keeling website). De invloed hiervan op de hoogte van de zeespiegel werd in een infografiek geplaatst door de Union of Concerned Scientists. Deze vindt u onderaan dit artikel.

De infografiek is opgebouwd uit vier delen. Een eerste deel bespreekt de stijging van het zeespiegelniveau vandaag, in de VS en Mexico. Deze wordt vergeleken met de stand in 1880. Het is interessant om te zien hoe groot de verschillen zijn van plaats tot plaats. Dit is te wijten aan verschillen in dichtheid van het zeewater, waterstromingen en fenomenen zoals landverzakkingen en opheffingen. Deze beide laatste zijn voornamelijk geologische fenomenen op continentale schaal, hoewel verzakkingen ook door de mens veroorzaakt worden. Goede voorbeelden hiervan zijn het geleidelijk inklappen van de West-Vlaamse bodem, of de veenlagen in Nederland, door grootschalige waterwinningen.

Een tweede luik van de infografiek verbindt de zeespiegelstijging met de opwarming van de planeet. Het derde deel toont aan dat de zeespiegelstijging versnelt en toont de projectie voor het jaar 2050. In een tot de verbeelding sprekend laatste deel is het verwachte zeeniveau voor het jaar 2100 afgebeeld.

Rising Sea Levels and Global Warming by The Union of Concerned Scientists

Zeronaut.be

Tagarchief: CO2

Globale C02-uitstoot in vijf grafieken