Een interview met deputy director van China’s National Center for Climate Change Strategy, Zou Ji, verscheen vandaag in chinadialogue.net, Andy Revkin herpubliceerde het gedeeltelijk. Het volledige interview is hier te vinden (Chinadialogue.net, What the world is getting wrong about China and climate change).

Het interview is niet te lang en geeft een goed inzicht in de problematiek waar China mee worstelt en het apologetisch discours dat het land gelijktijdig hanteert. Hieronder enkele vertaalde citaten uit het interview, verder aangevuld met een paar grafiekjes om de getallen de nodige context te geven.

“Er zijn twee gevaarlijke trends waarvan we dienen weg te blijven. Aan de ene kant zouden we te rigide kunnen vasthouden aan onze traditionele manier van handelen. Aan de andere kant ligt het te snel veranderen, te proberen een koolstofarme economie te scheppen in een ‘Great Leap Forward‘ stijl en daarbij China’s eigenheid en technologisch ontwikkelingsniveau verkeerd inschatten.”

De slogan van de GLF was ‘it is possible to accomplish any task whatsoever’ een echo van het typische 20ste eeuwse geloof dat de mens alles naar zijn hand kon zetten. De consequenties waren navenant.

“In de huidige wereldeconomische context is het voor een ontwikkelingsland moeilijk om de emissies terug te dringen. Op dit moment is China jaarlijks verantwoordelijk voor 70% van de nieuwe emissies en hiermee gaan een stijgende druk en verhoogde verwachtingen gepaard.”

Meer specifiek:

“De verschillende economische stadia (tussen Europa en China nvdr) zorgen ervoor dat het uitstootkarakter niet vergeleken kan worden. China’s hoge uitstoot komt voornamelijk van industrie en is gedreven door investeringen. De EU’s emissies komen voornamelijk van gebouwen en transport en zijn te wijten aan consumptie.”

Gevolgd door een dubieuzer standpunt:

“Op hun hoogtepunt lag Frankrijks uitstoot op 19 ton per inwoner, Duitslands uitstoot lag toen bij de 15 ton per inwoner. We mogen dat niet vergeten. Je kan China niet vragen om te pieken rond 7 ton en daarna terug te dalen. Dat gaat tegen de basiswetten van ontwikkelingseconomie. Japan en Australie hebben een GDP van US$40,000 per inwoner en hun emissies zijn nog steeds niet aan het pieken. In China blijft het GDP beperkt tot US$5-6,000. De curve is nog aan het stijgen.”

Volgens deze link is de uitstoot van Frankrijk nooit zo hoog geweest, dus dat is een vergissing. De 19 ton per inwoner voor Duitsland was het gemiddelde over het vroegere West-Duitsland. China zit momenteel al over de 7 ton per inwoner (zie figuur onder artikel). De grens waarover de onderhandelingen mogen gaan ligt blijkbaar hier:

“China kan pieken op een lager niveau dan de VS of Europa historisch gedaan hebben. Maar zelfs een piek van 10 ton per inwoner betekent emissies van 13 miljard ton. Dat is meer dan ik me kan voorstellen. Het is een gigantische uitdaging voor China.”

En dit is de reden,

“Industrialisatie en verstedelijking zal blijven stijgen binnen de afzienbare toekomst. Wat zou de gemakkelijkste manier zijn om de uitstoot te stoppen? Stuur iedereen stante pede terug het veld op. Dat is echter niet mogelijk, het zou enkel de armoede vergroten. Een aantal verwachtingen zijn overgesimplifieerd. China moet nog steeds veilig drinkwater installeren voor honderden miljoenen landarbeiders en verzekeren dat huizen niet instorten bij middelzware aardbevingen. Meer cement en staal betekent meer energie consumptie – dat is de referentiesituatie.”

Uiteindelijk volgt deze conclusie:

“De energieverslindende EU en VS levenstijl heeft een enorme impact gehad. Ze hebben een gevoel van superioriteit en leiderschap, en hun cultuur informeert de jeugd van de ontwikkelingslanden – de verbruikers, de managers, de voorzitters en de professoren van de toekomst. Elke dag zien ze de advertenties voor wagens, dikke huizen, SUVs, veel consumeren, en ze denken dat dat succes definieert.

Als we dit willen veranderen, moet de wereld zijn zaak klaren en dienen we onze manier van leven te veranderen.”

Commentaar na enkele snelle berekeningen, kritiek welkom:

Evolutie van CO2 uitstoot in China in miljard ton per jaar (Gt), stijging ongeveer 10% per jaar. Indien dit tempo wordt volgehouden bereikt China de zogenaamd onvoorstelbare 13 miljard ton CO2 tegen 2015.

China legt de nadruk op per capita GDP aangezien ze daar momenteel nog relatief goed scoren.

Zoals te zien in onderstaande historische Mauna Lao CO2 metingen is er sinds de jaren 90 een nieuwe - steilere - trend geïnstalleerd. De CO2 concentratie stijgt dus sneller sindsdien.

De versnelling van de stijging is nog beter te zien wanneer we een lopende gemiddelde maken van de concentraties. Het is dus niet de stijging van de CO2 concentratie in onze atmosfeer die constant is maar de versnelling waar mee die CO2 concentratie toeneemt. De projectie is de invloed van de voorspelde groei in CO2 uitstoot gebaseerd op de uitspraken in het interview, enkel China dus.

Met als gevolg een gemiddelde atmosferische concentratie van 400 ppm (een symbolische grens) tegen december 2014, aangezien december dicht bij het seizoenaal laag ligt misschien januari 2015.

De vraag die hierbij rijst is hoe lang die versnelling nog kan aanhouden, zijn er grondstoflimieten die dat tegengaan (zie hier voor korte analyse)? Zijn er technologische initiatieven die relevant zijn ten opzichte van een ontplooiing van energieconsumptie van dergelijke grootteorde (zie recente infographic)? En, gebaseerd op het feit dat deze extrapolaties enkel afkomstig zijn van een mogelijk scenario voor China, zijn er nog invloeden van een dergelijke grootteorde of hebben we alleen maar China in het oog te houden? Permafrost (vb. hier en hier) misschien?

Alle geprojecteerde data eindigen hier voor 2015. In dat jaar zou een grote klimaatovereenkomst vastgelegd worden, laten we minstens die RCP4.5 lijn proberen houden. Dat lijkt nuttig.