Tagarchief: 3D printing

3D-printed-rocket-engine

Impact van 3D-printing volgens McKinsey

Volgens McKinsey zal 3D-Printing een economische revolutie ontketenen. De omvang ervan werd nu ook becijferd door het Amerikaanse consultancybureau. De impact? 550 miljard dollar tegen 2025. Zo’n slordige 400 miljard euro dus, meer dan het BNP van België.

De technologie evolueert enorm snel en zal reeds op korte termijn concurrentieel zijn voor klassieke productiemethodes. Zo wordt er nu al gewerkt met kraakbeen en titanium als materialen en sinds kort zijn er ook carbon 3D-printers. Maar de vernieuwing stopt niet daar volgens het rapport, want het is nu ook al mogelijk om werkende componenten als batterijen, transistors en LED’s te printen. Ten slotte is er ook aanzienlijk minder verspilling dan bij de klassieke subtractieve productie.

De talrijke voordelen van 3D-printing kunnen de bestaande orde danig door elkaar schudden. McKinsey waarschuwt CEO’s dan ook om vandaag reeds rekening te houden met vijf belangrijke trends.

1. Versnelde productontwikkeling

Klassiek duurde het vaak weken voor je een idee kon vertalen naar een tastbaar prototype. Met 3D-printing wordt het proces aanzienlijk versneld. Dit hoger ritme is niet de enige aanpassing die R&D in rekening moet nemen. Zo is er ook de verhoogde samenwerking met de klant die nu heel snel feedback kan geven. De ware impact van 3D-printing komt echter pas echt aan het licht wanneer ook crowdsourcing in rekening wordt gebracht. Wereldwijd innoveren met klanten via open design wordt door 3D-Printing pas echt een realiteit.

2. Nieuwe productierealiteit

Dalende kosten en verhoogde capaciteiten maakt 3D-printing bijzonder interessant voor de productie van bepaalde componenten. Boeiing print nu reeds een 200-tal onderdelen voor zijn vliegtuigen bijvoorbeeld. In het bijzonder wanneer er hoge arbeidskosten zijn, dure machines of lage oplages bij te passen komen vormt 3D-printing een goed alternatief. Vooruitziende organisatie zijn nu al volop bezig deze opportuniteiten te identificeren.

3. Wijzigende winstbronnen

Een nieuw productieproces vraagt ook een herevaluatie van het businessmodel. Met 3D-printing wordt herstelbaarheid, modulariteit en de mogelijkheid tot personalisering belangrijker. Deze nieuwe realiteit wordt voor veel klassieke ondernemingen geen eenvoudige uitdaging. Niet enkel aan de klantzijde, maar ook achter de schermen heeft dit een significante impact. Denk bijvoorbeeld aan de rol van stockbeheer, die onder druk komt van lokale fablabs. Ten slotte kunnen verkopers ook hun businessmodel omschakelen en zelf producent worden van o.a. speelgoed of bouwmaterialen.

4. Nieuwe mogelijkheden

Ontwerp is onlosmakelijk verbonden met het productieproces. Je kan enkel ontwerpen wat technisch mogelijk is om te fabriceren. Met 3D-Printing gaan er een hele hoop deuren open. Toch zijn CEO’s vaak niet bewust van de mogelijkheden die nu plots voor het grijpen liggen. CEO’s die wel reeds nadenken over de implicaties, hebben nu al een voordeel omdat ze expertise in huis halen en volop technische know-how aan het opbouwen zijn.

Cloudy van designer Tommy Rombouts

Cloudy van designer Tommy Rombouts

5. Nieuwe spelers op de loer

3D-Printing verlaagt ook de kost voor nieuwe spelers om zich op de markt te begeven. Zij kunnen niche-markten snel bespelen met gespecialiseerde producten, ook al is de oplage laag. Door nauw samen te werken met de klanten bouwen zij ook aan duurzame relaties waar klassieke organisaties niet aan kunnen tippen. Niche spelers kunnen zo op langere termijn uitgroeien tot significante spelers op de markt.

Lees het uitgebreide rapport door Daniel Cohen, Matthew Sargeant, and Ken Somers na via de McKinsey Website.

Foto: NASA test 3D-geprinte onderdelen voor vliegmotoren

3D-printing

Geef leerlingen 3d-printers en ze worden ‘makers’

leon-mccarthy-ny-daily-news

© NY Daily News

Rust scholen uit met 3D-printers en de leerlingen worden ‘makers’. Ze zullen zelf spullen uitvinden en goedkoop, lokaal fabriceren. Dat kan beginnen bij een hand en eindigen bij een geavanceerde maar goedkope robotarm, zoals de jonge genie Easton LaChappelle deed.

Dankzij de samenwerking tussen zijn vader, een uitvinder in Zuid-Afrika en een leraar uit de buurt, heeft de Amerikaanse tiener Leon McCarthy, geboren zonder vingers aan zijn linkerhand, een kleurrijke prothese waarmee hij spullen kan oppakken en een bal kan vangen. De prothese is gemaakt met een 3D-printer die de leraar op school kan gebruiken. Het materiaal kost hooguit 5 euro. Dit terwijl commerciële modellen typisch gaan van 5.000 tot 55.000 euro.

Kans is groot dat de 12-jarige Leon zijn hand binnenkort zelf kan verbouwen. Om zijn nieuwe hand te maken werd ook nauw samengewerkt met de online community e-NABLE op Google+ dat zich specialiseert in het maken van goedkope protheses met behulp van 3d-printing.

Sustainable social infrastructure for assistive technologies

Jon Schull, één van de beheerders van e-NABLE publiceerde volgend diagram in de community:
John-Shull-E-Nable
Het is een schema voor hoe makers, families en scholen kunnen samenwerken in wat hij noemt een “sustainable social infrastructure for assistive technologies”:

“Our overarching goals are to innovate devices, kits, guides, and a loosely-joined but sustainable social infrastructure for assistive technologies, starting with hands. ‘Sustainable’ means a working ecosystem in which makers, devices, and enabled clients/partners inspire and nurture more makers, devices, and enabled partners.”

Scholen uitrusten

Het voorbeeld van de protheses kan worden uitgebreid naar nog meer vormen van design en technologie. Rust de scholen uit met 3d-printers, Arduino-kits ea en je creëert een generatie programmeurs, productontwikkelaars en technologen. Ze zullen zich een heel nieuw alfabet eigen maken om hoogtechnologische producten te fabriceren. Niet iedereen is zo geniaal als Easton LaChappelle maar zijn verhaal is een fantastische illustratie van wat mogelijk wordt. Zie hieronder zijn TEDx-presentatie. En daaronder ee reportage over de prothese van Leon McCarthy.

Easton LaChappelle, lezing op TEDxMileHigh

Reportage over Leon McCarthy

Het recht op repareren met 3D printers

3D printers bieden heel wat mogelijkheden voor het snel en gemakkelijk herstellen van spullen. Alleen mag dat niet zomaar. Daarom moet er dringend werk worden gemaakt van het recht op het repareren van spullen (met 3D printers).

3D printen (en aanverwante technologieën) wint aan populariteit en worden vaak bij de meest disruptieve technologieën gerekend die vandaag doorbreken. De prijs van instapmodellen voor gebruik thuis zakken onder 1000 euro en komen dus binnen bereik van hobbyisten (een voorbeeld daarvan uit eigen land is de Velleman K8200) Eén van de interessante toepassingen van additive manufacturing is de mogelijkheid om op maat gemaakte vervangstukken te fabriceren. Ideaal voor het herstellen van spullen in pakweg een Repair Café of je eigen garage. Daar kunnen wat probelemen van komen.

Niet conform

Want stel dat je de knop van je droogmachine op die manier herstelt, is je onderhoudscontract dan nog geldig? Die problematiek stelt zich al veel langer in de autosector waar onafhankelijke garagisten en producenten van vervangstukken (witte producten) een ‘Right to Repair‘ eisen. Of om die gedachtengang nog verder door te trekken: als je zelf je toaster herstelt, wordt je brandverzekering dan duurder omdat je toaster niet meer conform is aan de CE-reglementering?

3D-Napster

Al snel krijg je ook te maken met het probleem van intellectuele rechten. Als ik vervangstuk heb gemodelleerd naar een origineel en die digitale file online deel, berokken ik de oorspronkelijke productent dan schade? In 2010 al schreef Michael Weinberg een paper over dit probleem. De vraag is dan of herstellen met 3D-printing zal geassocieerd worden met het illegaal downloaden. Weinberg denkt van wel.

Recht op Repareren

Eens 3D-printers gebruiksvriendelijker worden, wordt herstellen een makkie. Je scant het oorspronkelijke stuk dat kapot ging en op de computer herstel je het naar oorspronkelijke vorm en klikt op “Druk af”. Klaar. Het ‘recht op repareren’ moet het recht zijn van iedere consument. Niet in het minst omdat het ecologisch zinvol is.

“Iedereen maker”

Wat als iedereen creatief is en alle middelen om onze wereld te vormen binnen handbereik zijn? Dat is de centrale vraag die vier jonge producers zich stellen in de korte documentaire ‘We Are Makers’. Aan de hand van een hele reeks projecten schijnt de film een licht op wat creatievelingen met elkaar bindt en hoe ze elkaar van vinden en ondersteunen. De manier waarop een ‘Maker’ dingen creëert maakt niet uit. Allerlei technieken komen dan ook aan bod, van 3D-printing tot naaien, van knutselen tot lassen.

De gesprekken met Dale Dougherty (Make Magazine) vormen de rode draad. Hij ziet de verbinding tussen alle ‘Makers’ heel sterk. Vroeger zat iedereen binnen zijn eigen specialisatiewereldje. Toch zijn er veel gelijkenissen en is er enorm veel ruimte voor creatieve kruisbestuiving. Via ‘Maker’ communities, werkplaatsen, markten, … ontmoeten al deze geesten elkaar nu en worden er nieuwe ideeën en projecten geboren.

In de documentaire komen een aantal initiatieven in de kijker te staan. Een overzicht:

  • Designer Allan Chochinov (School of Visual Arts) opent de film en wijst op de toenemende trend vandaag waarbij gebruikers minder en minder begrijpen hoe dingen werken. Niet enkel wordt de mechaniek verstopt (denk aan smartphones), maar het wordt ook moeilijker en moeilijker om dingen te repareren. Bovendien schrappen veel scholen juist die vakken die creativiteit aanleren.
  • Raphael Abrams van NYC Resistor brengt mensen samen in een creatieve ruimte. Niet het gereedschap, maar de mensen vormen de kern van de Maker-beweging. Ook Dale Dougherty ziet dit. Projecten worden multi-disciplinair omdat verschillende talenten samenkomen. Ook het profiel van de Maker wordt volgens hem stilaan meer generalistisch.
  • Lizabeth Arum (MakerBot), David Carr (Supermechanical) en Leif Krinkle (School of Visual Arts) ondersteunen dan ook volop ruimtes en klassen voor iedereen die creatief aan de slag wil gaan. Door creatieve ‘spaces’ in te richten en mensen samen aan een project te laten werken, komt creativiteit pas echt op gang.
  • Eric Siegel & Sylvia Perez gaan een stap verder en brengen de Maker-cultuur naar de school. In de New York Hall of Science richtten ze een creatieve ruimte in waar studenten vrij kunnen experimenteren en samenwerken. Zij zien de Maker-spaces als de plekken waar kinderen leren om samen dingen te creëren. Zo organiseren ze jaarlijkst de ‘World Maker Faire’ (zie video onderaan).
  • Ten slotte komt ook Randy Hunt aan het woord. Via het platform Etsy biedt hij Makers de ruimte om hun creaties te verkopen en elkaar kunnen ontmoeten, inspireren, … . Wat alle deze voortrekkers binnen de Maker-beweging kost wat kost vermijden, is dat er een wereld ontstaat met een technologische elite. Zij willen dan ook de beweging zo snel mogelijk uit de kelders en garages en zo veel mogelijk mensen betrekken in het gebeuren.

Trek wat tijd uit voor deze leuke documentaire. Via de ‘We Are Makers’ website ontdek je bovendien extra interviews met alle sprekers bekijken.

VellemanK8200

Velleman K8200: Vlaamse zelfbouw-3D-printer

VellemanK8200

Velleman, groothandelaar en ontwikkelaar in elektronicaproducten uit Gavere, heeft een eigen zelfbouw-3D-printer uitgebracht. De K8200 zit in een zelfbouwdoos met 700 onderdelen. De onderdelen, die uit alle werelddelen komen, werden door Velleman samengebracht. De zelfbouwdozen worden in Gavere samengesteld. Met de K8200 bouwt Velleman voort op de vrije, open RepRap-traditie in de 3D-printing wereld. Intussen is de K8200 al te koop in Britse elektronica-winkels. De K8200 is gericht op doe-het-zelvers en weet de prijs (+/- 700 euro) te drukken door de assemblage in handen van de knutselaars te leggen. Misschien kunnen bibliotheken overwegen hiermee aan de slag te gaan.

Amazon

3D Printen is alledaags

Amazon

Amazon heeft een 3D printing shop geopend. Misschien is daarmee de hype voorbij en is 3D printing voortaan alledaags, gewoon. Amazon-chef Jeff Bezos is trouwens één van de investeerders in Makerbot, het bedrijf uit Brooklyn dat consumenten-3D-printers maakt. Makerbot begon als open source experiment in een hacker space maar zou volgens de Wall Street Journal nu in overnamegesprekken zijn met beurgenoteerde Stratasys. Er is al een consolidatie aan de gang in de 3D printing wereld. Niet dat 3D printen niet tot de verbeelding blijft spreken: zo meent één bedrijf dat als je het kan denken, je het moet kunnen printen. Onze tips: don’t believe the hype, doe-het-zelf en print geen brol.

asimo

12 ontwrichtende technologieën volgens McKinsey

asimo

De McKinsey Global Institute heeft een lijst van 12 (potentieel) ontwrichtende technologieën samengesteld met een bijhorende analyse van impact en marktaandeel. Sommige van de technologieën laten hun effect al voelen in het dagelijks leven zoals mobiel internet en cloud technologie. De volledige lijst: mobiel internet, automatisatie van kennis-werk, internet of things, cloud technologie, geavanceerde robotica, autonome en bijna-autonome voertuigen, volgende generatie gentechnologie, opslag van energie, 3D printing, nieuwe materialen, geavanceerde olie- en gasextractie, hernieuwbare energie. Enkele van de opgesomde technologieën trachten we op Zeronaut ook in de gaten te houden.

McKinsey noemt ook nog wat outsider-technologieën die onze toekomst kunnen bepalen: volgende generatie kernenergie, kernfusie, opslag van C02, geavanceerde waterzuivering, quantum computatie. Andere technologieën worden die worden opgesomd, scoren lager qua potentiële impact: privé-ruimtevaart, OLED/LED verlichting, draadloze elektriciteit, flexibele beeldschermen, 3D beeldschermen. Je vindt enkele schematische afbeeldingen van het rapport hieronder. Op de site van McKinsey Global Institute kan je het volledige rapport downloaden.

mckinsey-disruptive-technologies-01a

mckinsey-disruptive-technologies-01bmckinsey-disruptive-technologies-03 mckinsey-disruptive-technologies-04 mckinsey-disruptive-technologies-05 mckinsey-disruptive-technologies-06 mckinsey-disruptive-technologies-07

Easy3DMaker ©

Makexyz verbindt designers met eigenaars van 3d-printers

Easy3DMaker ©

Makexyz is gestart met een platform om particuliere eigenaars van 3D-printers te verbinden met mensen die iets willen 3D-printen. De site laat beide partijen vlot samenwerken. Wie iets in 3D wil laten afdrukken kan de bestelling ook plaatsen via de site zonder persoonlijk in contact te treden met de eigenaar van de 3D printer. De prijs wordt bepaald op basis van kwaliteitsvereisten en verzendingskosten. Makexyz geeft eigenaars van 3D-printers in principe de kans om hun machines meer te gebruiken en er nog iets aan te verdienen ook.

Makexyz speelt mooi in op de heersende 3D-printing rage. Het zou ook niet mis zijn als we niet allemaal tegelijk een 3D-printer in huis halen, waarbij de kans tamelijk groot is dat ie na een initieel enthousiasme op het rek belandt om stof te vergaren. Overigens, waarom ook niet kopieerapparaten en kleurenprinters op Makexyz aansluiten? Of nog beter waarom niet uitbreiden naar grasmachines, boormachines, elektrische haagscharen, wafelijzers, ijsmachines en andere hulpmiddelen die we eerder zelfde gebruiken.

Ik stel voor dat die spullen, die van locatie moeten verhuizen om gebruikt te worden, per elektrische bestelwagens worden rond gevoerd. Een soort Collivery maar dan voor het delen van materialen en huisraad.

410788_269609506441879_638365291_o

Huisje 3D-printen (op de maan)

410788_269609506441879_638365291_oLaat je kinderen geen architectuur studeren, want huizen gaan we in de toekomst gewoon 3D-printen. En, creativiteit en intelligent ontwerpen even buiten beschouwing gelaten, waarvoor zijn architecten dan eigenlijk nog van nut? De software zal wel weten wat mogelijk is en wat niet. 3D-printen van huizen is een logische evolutie van wat nu al gebeurt met die technologie. Het zijn (ironisch genoeg) architecten zelf die het allemaal in muziek zetten. Zo ontwikkelt het Nederlandse bureau Universe Architecture het ‘Landscape House’ precies om het te kunnen 3D-printen (illustratie boven). Nog gekker maar niet minder denkbeeldig is het printen van een maanbasis met, tja, maan-grond. De ‘European Space Agency‘ (ESA) startte een onderzoeksproject op samen met het Londen’s architectenbureau Foster+Partners (het ontwerp is van de Belg Xavier De Kestelier). Beide projecten werken samen met de peetvader van het 3D-printen van huizen Enrico Dini van D-shape (Bekijk over Dini ook de documentaire “The man who prints houses“).

De technologie voor 3D-printen van gebouwen staat nog in de kinderschoenen maar het is slechts een kwestie van tijd voor op de knop ‘print huis’ drukken. Wanneer het zover is, kunnen we ons droomhuis zelf ontwerpen. Slimme software zal ons wel begeleiden om binnen de grenzen van het mogelijke te blijven, compleet met de kost van materialen. Als het waar is dat de belg de baksteen in de maag heeft én als je ziet met welke geestdrift de Belg zijn maag bedient (denk kookboeken en tv-chefs en culinaire reality tv), zal er dan iets diezelfde Belg tegenhouden het zelf te doen? Ugly Belgian Houses, you ain’t seen nottin’ yet.

Lunar_base_made_with_3D_printing

Multi-dome_base_being_constructed

irobot

iRobot neemt patent op universele desktopfabriek

irobot

iRobot Corporation, bekend van de robotstofzuiger Roomba maar ook dweil- en militaire bots, heeft een patent aangevraagd voor een ‘Robotic Fabricator’. De robot zou zowel kunnen 3D-printen als frezen en boren. Het apparaat bevat grijparmen om de onderdelen te manipuleren, te assembleren en aan tests te onderwerpen. Laser en camera’s zorgen voor de precisie. De ‘Robotic Fabricator’ zal ook in staat zijn te werken met meerdere materialen, een typische beperking van 3D-printers vandaag. Op zich zijn de technologieën niet vernieuwend. Dat ze stuk voor stuk goedkoper worden, maakt de desktop-fabriek zelfs haalbaar voor gedreven doe-het-zelvers… binnenkort.