Geplaatst in Sport & outdoors

yvon-chouinard-patagonia

Yvon Chouinard (Patagonia): “Shrink the company”

yvon-chouinard-patagonia

Patagonia, producent van onder meer outdoor- en bergsportkledij en surfgerief uit Californië, is gestart met een sociaal investeringsfonds genaamd ’20 million & change’.

Het doel van ’20 million & change’ is verantwoordelijke start-ups te steunen met financiële middelen, expertise en infrastructuur. In sé gaat het hier om het stimuleren van sociale innovatie. Patagonia wil daarin gelijkgestemden vooruit helpen.

Niet kopen!

Patagonia is een bedrijf dat, relatief aan haar gewicht, een tamelijk grote invloed uitoefent. Zo maakte het bedrijf furore met de campagne ‘Don’t buy this jacket‘ om consumenten bewuster te maken. Patagonia wist samen met Walmart een groep bedrijven, die samen een derde van alle kledij en schoenen wereldwijd produceren, te verzamelen in de ‘Sustainable Apparel Coalition‘. Iets wat Walmart voordien zonder succes alleen had geprobeerd. Maar hoe komt dat? Eén en ander heeft te maken met de authenticiteit en geloofwaardigheid die Patagonia heeft weten op te bouwen als ‘verantwoordelijk bedrijf’. Dat is de terminologie die Yvon Chouinard, oprichter en eigenaar van Patagonia, steevast hanteert ‘Responsible Company’ (Samen met Vincent Stanley schreef hij daarover een boek op basis van de veertigjarige geschiedenis van het bedrijf).

“Shrink the company”

Het probleem dat Chouinard zelf centraal stelt is dat van de groei. Hij ziet het als een uiterst moeilijke uitdaging om zijn bedrijf op de koers van trage groei te houden. “Shrink the company”, zegt hij in een interview met Joel Makower van Greenbiz (zie video onder). In zijn pleidooi maakt Chouinard de vaststelling dat beursgenoteerde bedrijven maar moeilijk opkunnen tegen de dwang van groei die uitgaat van de aandeelhouders en de markt. Voorts durft hij het aan van Apple aan te pakken: “Apple doesn’t want you to fix your phone, they want you to buy a new one next year. I can’t relate to a company like that.” De eigenzinnige Chouinard kondigt nog een ander nieuw initiatief aan, een denkoefening over hoe een moderne economie die haar natuurlijke hulpbronnen niét uitput er zou uitzien. Hij heeft het dan onder meer over reële behoefte.

Meer

We kunnen het moeilijk verbergen, we bewonderen dit bedrijf. Waarom denken niet alle bedrijven hierover na? We trachten echt aandachtig te luisteren maar dergelijke echo’s vangen we jammer genoeg van het Vlaamse bedrijfsleven niet op. Hier rekent men succes nog steeds af op één enkele parameter: meer. Dat model is gedoemd.

Dagelijks fietsen gezonder dan wekelijks fitnessen

3454046996_54c46342b3_o

Fietsen is gezond, zoveel is zeker. Maar een reeks studies toont aan dat de impact groter is dan je misschien vermoedde. Pendelen met de fiets is zelfs effectiever dan naar de fitness gaan om je gewicht onder controle te krijgen. Haal die fiets dus maar van stal.

Tijdens een studie controleerde Takemi Sugiyama gedurende 4 jaar het gewicht en de fysieke inspanning bij 844 volwassenen. Gemiddeld kwamen zowel fietsers als automobilisten gewicht bij tijdens de testperiode maar het verschil tussen beide groepen was toch significant. Zelfs al sport je regelmatig tijdens je vrije tijd, dan nog heeft pendelen met de fiets een positieve impact om je gezondheid. Fitness combineren met dagelijkse autopendelen bijvoorbeeld is niet voldoende. Zo waren zij die fietsen combineerden met sporten in de vrije tijd de enige groep die geen gewicht bijkwam. De onderzoekers raden overheden en werkgevers dan ook aan om de ‘zittijd’ zo beperkt mogelijk te maken.

Ook eerdere studies toonden duidelijk aan dat enkel sporten tijdens je vrije tijd onvoldoende is om overgewicht tegen te gaan. Een Australische studie uit 2008 raadt zelfs een dagelijkse inspanningsperiode van 60 tot 90 minuten aan. Uiteraard is het niet evident dit in te passen in je drukke agenda en de aanbeveling is dan ook om te pendelen met de fiets naar het werk om dit te realiseren.

Het grootste probleem met fitness en andere sportactiviteiten in je vrije tijd is het simpele feit dat deze concurreren met je andere hobbies en interesses. De aanwezigheid van fietspaden, fietsostrades, fietsstallingen, … is dus cruciaal om de omslag te realiseren door de inspanningen te verplaatsen buiten ‘vrije tijd’-tijd. Het bewijs daarvan komt uit Portland. De stad heeft een van de betere fietsinfrastucturen in de Verenigde Staten en dat vertaalt zich ook naar de gezondheid van zijn inwoners. Een meerderheid van de fietsers haalt zo elke week vlotjes het aanbevolen aantal minuten lichaamsbeweging.

exoskeleton-philippe-malcolm

Lichtere tred met robotvoet ontwikkeld door UGent

exoskeleton-philippe-malcolm

Onderzoekers van de Gentse Universiteit hebben een robotvoet ontwikkeld die de gebruiker toelaat met minder energieverbuik te stappen. Het is de eerste keer dat in een wetenschappelijke studie zo’n winst wordt aangetoond. “In wezen gebruiken we bestaande orthopedische technologie, ook de pneumatische spier is niet nieuw”, legt Philippe Malcolm van de vakgroep Bewegings- en Sportwetenschappen van UGent uit. “Onze vernieuwing zit in de timing van de stapondersteuning door de robotvoet. Na uitgebreide geëxperimenteer hebben we een nieuw optimum gevonden. Het resultaat is een energiewinst voor de stapper.” Bij die geoptimaliseerde timing van aandrijving kon de proefpersoon met het exoskelet theoretisch 6% verder of 0.2 km/u sneller wandelen dan met gewone schoenen, en dit met dezelfde hoeveelheid energie uit voedsel. “Het is de eerste keer dat zo’n winst wetenschappelijk is aangetoond. Bij voorgaande studies werd de metabolische energiewinst van de ondersteuning te niet gedaan door het gewicht van het exoskelet zelf.”

In de eerste plaats kan de toepassing worden gebruikt bij revalidaties… op een loopband. “Het ambulant maken van het exoskeleton, is de grote uitdaging”, aldus Philippe Malcolm. “Nu hang je vast aan een persluchtmotor en daar kom je niet ver mee. Samen met de vakgroep toegepaste materiaalwetenschappen hopen we nu een systeem te kunnen ontwikkelen dat uit de natuurlijke rembewegingen bij het stappen de nodige energie te oogsten voor de aandrijving van het exoskelet. Testen hiervoor zullen doorgaan in het nieuwe iRUNman labo dat door de Vlaamse Herculesstichting gebouwd is. Zo een systeem zou analogie vertonen met huidige systemen met hybride wagens.” Sommige auteurs voorspellen al dat dit verwezenlijkt zal worden vanaf 2024. Philippe Malcolm verwacht dan weer wel dat ambulant maken ten koste gaat van de metabolische winst.

Bron: “A Simple Exoskeleton That Assists Plantarflexion Can Reduce the Metabolic Cost of Human Walking“

Apologie van de scheidsrechter

Begin september, nieuw voetbalseizoen. Het tweede voor onze zoon als lid van een U7 (under-7; bij de voetbalbond spreekt men Engels); mijn eerste als vrijwillig scheidsrechter (in opleiding).

Vorig seizoen, bij een thuismatch op een natte zaterdag, vroeg de U6-trainer me plot of ik geen zin had om de match “te fluiten”. Er waren geen andere kandidaten bij de ouders, en er waren ook geen jeugdspelers voorhanden uit onze club om het spel in goede banen te leiden.
Met een krop in de keel trok ik snel berg-bottines aan en nam trillend het verweerde scheidsrechterfluitje in de hand, me snel nog aangeboden vanachter de toog. En het ging vlot, zeer vlot zelfs. Tot ieders verbazing, want van buitenspel begreep ik geen snars en als je me had gevraagd hoeveel ploegen er in eerste klasse speelden, had ik je waarschijnlijk geantwoord: “té veel”. Wist ik veel dat er jaarlijks honderden, duizenden, ja zelfs honderdduizenden met voetbal gepassioneerd bezig zijn op het terrein? Dat onze zoon goesting had, en iets of wat talent, kwam zeer zeker niet door mijn stimulerende gesprekken over voetbalstatistieken…. Wist ik veel dat er naast de spelers nog eens evenveel pakken vrijwilligers in de weer zijn? Wist ik veel wat passie met je kan doen als je aan de zijlijn staat te supporteren? Ik kende er allemaal niets van, maar uit vaderlijke plicht groeit minstens interesse.

Respect!

Toen kwam dus september. De nieuwe trainer – een kaatsspeler godbetert – gaf de klein mannen vleugels van vertrouwen en een gedisciplineerde aanpak. Het geluk van onze jongens kon niet op. Er stond een team; na een jaar, voortbouwend op jeugdig geklungel, maar toch, een team met waarden, met zorgzame ouders: respect!

Achteruitlopen

Nu moest dat team nog kunnen spelen natuurlijk en al heel snel werd duidelijk dat er in het zomerreces niet al te veel scheidsrechters uit de lucht waren komen vallen. En er moest gefloten worden op die regenachtige thuismatch. En ja, ik vond het leuker dan in de koude drache te moeten stilstaan onder een geleende paraplu. En neen, ik had geen tenue’ke in ’t zwart. En neen, sportschoenen had ik niet aan, maar – alweer – berg-bottines. En toen sprak de trainer: “doe mijn reserve-stetsen maar aan, ik denk dat we de dezelfde maat hebben”. Ik was al blij dat het geen kaats-schoeisel was.
En weeral verliep de wedstrijd goed. Glunderende gezichten van natgeregende U7-ukjes; teamspirit en fairplay – hoeft er meer gezegd? En ik had geen kou geleden. En zou nog dagen later spierpijn voelen van het achteruitlopen.
Het is in die drache dat ik me voornam om voortaan alle thuismatchen van onze zoon te fluiten – voor zoverre tijd etc. etc. etc. Geen licht voornemen – zo zou later blijken.

Zonder trainer, geen team

Trainer Geert en ik spraken af dat ik alle thuismatchen van onze ploeg zou blazen. Hij gaf me goed advies om de regels voor U7 wat bij te spijkeren, - maar belangrijker, hij gaf me onmiddellijk het volste vertrouwen. En dat was nu juist de trigger. Mijn beslissing werd ingegeven niet alleen uit vaderlijke plicht/trots, of door een poging om wat te fitnessen en warm te blijven, maar veel meer nog door het respect voor de manier waarop al die trainers, week na week, met hun ploegen omgaan. Zonder trainers, geen teams. Maar zonder scheidsrechters, geen wedstrijden. En dat is nu net waar die gasten naar uitkijken: de match op zaterdag!

Zwart

Die maandag stond ik bij openingstijd in de sportwinkel en kocht ik (wie had dat ooit durven voorspellen) (zwarte) voetbalschoenen; (witte) scheenbeschermers; (zwarte) voetbalkousen; (zwarte) voetbalkleren en een (zwart) fluitje. De rode/gele-kaartenset hield ik nog af (want toch niet van doen in U6/U7). En ik begon al uit te kijken naar het tweewekelijkse ritme. En ik leerde de regels van het scheidsrechten voor jeugdspelers. (éénvoudig down te loaden, een echte must) En ik bekeek op internet de volgende examendata van de voetbalbond (en die kwamen me niet goed uit).
Ondertussen staan we voor de winterstop; en heb ik de thuismatchen van dit eerste trimester geblazen. Eerst aarzelend, en vooral focussend op neutraliteit. Nu meer decisief en aanmoedigend, en nog altijd neutraal (ik weiger mijn zoon aan te spreken op of naast het veld). En met de glimlach. En vooral met de glimlach. En genietend van de energie en het spel (wie had ooit gedacht dat ik dit zou neerschrijven – vraag het maar aan al mijn vrienden….).

Wedijver

En ja, er is commentaar. En ja, er wordt gelachen. Voetbal speelt zich af in een eigen universum, waar je buur plots je vijand lijkt te worden gewoon omdat zijn zoon in een andere ploeg speelt. Er is wedijver, en ja zelfs na-ijver. Er wordt geroepen. Maar niet op de scheidsrechter. Voorlopig toch nog niet. (misschien wel na de publicatie van dit stuk). We staan in deze periode voor grote uitdagingen, om onze jeugd, op en naast het veld “guidance” te geven. Als ik hoor en zie hoeveel agressie er ten toon wordt gespreid op en naast het veld; voor en na de match – dan maak ik me daar zorgen over. Zeker in de context van de opvoeding van onze kinderen: het gaat potverdorie om 6 en 7 – jarigen…..

Frisse ogen, open vizier

Ik zou een aantal bemerkingen en aanbevelingen willen geven; ook al heb zeer weinig ervaring, maar net daarom, omdat ik met frisse ogen naar een prachtig spel kijk:

Aan de spelers
  • Fairplay is waar het om te doen is. Het is onaanvaardbaar dat scheidsrechters worden uitgescholden. Het is onaanvaardbaar dat men mensen aanvalt die daar staan uit liefde voor de sport. Ik kan me heel erg goed inbeelden dat je niet altijd alles juist kan interpreteren wat er op het veld gebeurt. Niet iedereen kan alles zien, maar vertrouw op de neutraliteit en het gezag van de rechters die daar ook voor uw plezier staan.
  • En luister wat beter naar uw trainer, geef wat meer pass’kes, hang niet de libero uit.
Aan de ouders
  • Als ouder maak ik me ook veel te vaak schuldig aan geroep en getier, geblaas en gemekker. En ja, ’t is niet gemakkelijk om uw manieren te houden, maar we kunnen toch net iets meer ons best doen, en ook hoffelijk blijven tegen de ouders van de tegenspelers. Zelden zijn de gelegenheden dat we vriendelijk zijn tegen elkaar. Veel vaker hangt er stress in de lucht en volle agressie. Dit kan en moet beter.
  • Ook tegenover de scheidsrechters graag wat meer eerbied.
  • En tegenover het spel wat meer respect.
  • Drink uw pint achteraf, en met mate. Als ouders zouden we toch wat meer moeten opletten hoe we met het gebeuren rond de sport omgaan. Weg met die peuken, weg met dat zwerfvuil, weg met de excessen van drank en snoepgoed en chips.
  • En knoop die veters van uw kinderen nu eens deftig vast.
Aan de voetbalbond
  • Stimuleer het amateur scheidsrechterschap: niets leuker dan “in” de match te genieten van het spel. Niets leuker dan de dankbaarheid van de spelers te zien als onrecht wordt rechtgezet en orde heerst. Onze kerels hebben echt nood om de regels te zien toegepast. De mede-ouders zijn heel supporterend voor de amateur-scheids. Maar ik doe het voor de spelers, voor de fusie van twee teams, voor “de sport”. En ik heb geen zin om de machinerie terecht te komen. Als er een beter statuut komt, met erkenning van amateur-rechters die maar een beperkt aantal keren “moeten” fluiten, krijg je er vanzelf meer. Want eenmaal gecertifieerd, wordt de nieuwe rechter “opgeroepen”…. En dan ben je weer niet bij je eigen zoon of dochter.

Thomas Van Waeyenberge

Eerstejaars Amateur-Scheidsrechter met een opinie.
(En ja, ik maak nog fouten. Gelukkig is de buitenspelregel voor U7 (nog) niet van toepassing.)

ZBoard, mijn comments

ZBoard_Electric_Skateboard_in_Hermosa_Beach_1

De meeste gemotoriseerde skateboards worden ontworpen door gasten die er zelf zo hard mogelijk mee willen gaan. Dat zal voor die nieuwe elektrische varianten niet anders zijn. Koopt er direct helm, moto-handschoenen en kniebeschermers bij zou ik zo zeggen. Ik heb vluchtig de specs van dat ZBoard bekeken, mijn comments:
 
Wielen zien er ok uit, ze noemen ze off road tyres maar echt mud-boarden of mountain-boarden gaat ge daar mee niet kunnen, wel gaan ze goed marcheren op asfalt, beton, lees straat/voetpad. Zeker geen board kiezen met gewone gladde polyurethaan wielen want die zijn veel te hard en dan krijgt ge een soort resonerende trillingen aan hogere snelheden en uw voeten trillen vanonder uzelf weg. Ook nog hoe kleiner en harder het wieltje hoe groter het gevaar voor het almachtige kiezelsteentje!!!

Elektrisch?

Over de elektrische systemen kan ik maar weinig zeggen behalve dan dit, hoe minder bewegende delen hoe beter. Reden: als er iets breekt is het moeilijk te bestellen, het moet van de States komen en ge moet er lang op wachten, hoe minder onderdelen hoe minder er kapot kan gaan. Een uitneembare extra batterij of twee is ook geen luxe, dan stopt de fun niet plots, niks is frustrerender dan met uw bling toy bij uw vriendjes toekomen, daar het spel helemaal plat rijden en dan te voet naar huis moeten omdat ge een paar uur moet laden en uw moeder kwaad wordt als ge ni voor den donker thuis komt (benzine kunt ge altijd bijtanken, maar bon da’s wel ni echt clean en green). Trouwens. Elektrisch? ->hoe waterproof is dat spel, we wonen in een heel nat land, de meeste van die dingen komen uit California sunshine state.

Sturen

De besturing ziet er wel cool uit met dat vooruit en achteruit leunen, in principe stopt het spel ook als ge eraf valt/springt. Ik heb hier geen enkele ervaring mee en ik weet ook niet of het zo goed werkt als ze beweren, ik zou zeggen: try before you buy.

Anatomie van sk8board

Wel zie ik hier en daar een beperking maar om die te verduidelijken moet eerst de anatomie van het sk8board in beschouwing worden genomen. Het sk8board is vanaf de dag van zijn ontstaan tot vandaag geëvolueerd naar een haast uniform quasi symmetrisch board waarbij het er niet toe doet of ge vooruit of achteruit rijdt of switch of fakie. Het is aan weerskanten gelijk en dat is belangrijk voor allerlei tricks gaande van op of af een borduurtje springen tot ollies, nollies, wheelies, one-footed nose manuals, 360flips en dergelijke meer. Deze vorm is een vorm die werkt, waarom we vandaag instaat zijn om de tricks te doen die we nu doen is voor 95% te danken aan de vorm van de huidige plank en 5% aan inspiratie. In één adem gezegd, eerst was er gewoon een stuk hout met klei wieltjes, er was de evolutie van de assen, de klei-wielen werden kunststof-wielen, de rollementen werden beter en sneller, er werd geëxperimenteerd met de breedte van de plank, smal was wendbaar breed was stabiel, dan kwam de tail-block om af te remmen, deze evolutie zorgde voor een extra stuurvermogen en de de tails werden omhoog gebouwd, dit zorgde ervoor dat men multiplex ging gebruiken en dat werkte in de hand dat men sterker en lichter ging bouwen, maar ook dat men concaaf kon bouwen en tot slot kreeg de nose dezelfde vorm als de tail. Check www.tranzientskateboards.com/pages/boardinfos.html, de tekening geeft een goed idee van de algemene standaard vorm anno 2012.

De tijdsbalk van gemotoriseerde boards

Mijn oud motoboard (twee-takt, luchtkoeling, 1,5pk, 40-50 km/u) is van de eerste generatie. Er zijn geen tricks mee mogelijk, de motor hangt achteraan in de weg, het is te zwaar om te springen, de wielen waren glad en hard, er is geen concave in de plank gebouwd en het heeft geen remmen(!). Ge kunt alleen rechtdoor gaan en gaaaaaaas geven, dat is wel tof maar het is altijd een enorm beperkend gebleven op niveau van de meest essentiele tricks zoals een gat in de baan of een hoogteverschil overbruggen (of over een kat springen!). Er zijn al een hele hoop tussenstadia gepasseerd in de tijdsbalk van de gemotoriseerde boards en met de nieuwe technologieën evolueren we naar boards die ons in staat stellen te vollegazen maar ook een hele hoop tricks te pullen. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat we evolueren naar een motoboard dat alles kan wat een gewoon sk8board kan maar als extra kunt ge bergop rijden zonder moe te worden. Wat vaak gebeurde bij het ontwerpen was dat het moeiteloos bergop rijden zoveel voorrang kreeg dat de rest van de functionaliteit werd beperkt. Het uiteindelijke ideaal is nog altijd het hoverboard uit “Back to the Future”.

Samengevat: waar ik op zou letten

  • Gewicht, zo licht mogelijk.
  • Vorm zo dicht mogelijk aanleunend bij het standaard board
  • Uitneembare battery-packs.
  • Waterproof.
  • Zachte wielen met rubber profiel, maar slijtvast genoeg zodat ik nog altijd powerslides kan doen.
  • Clearance van de onderkant van de as ten opzichte van de onderkant van de kast met electronics, m.a.w. kan ik grinden.
  • Kan ik het board in neutraal zetten, eerst gas geven en dan door rollen zonder remmen op motor.
  • Kan ik springen, is het sterk genoeg, gaat het niet rammelen. Kan ik de kast gebruiken om op te boardsliden of te Rock ‘n Rollen.
  • Kan ik gas geven, in neutraal gaan, een trick doen en landen al dan niet in de tegengestelde rijrichting en terug gas geven in deze rijrichting.
  • Kan ik mijn board ook aansturen met een remote, kan ik mijn board terug naar mij doen rijden als ik er af ben gevallen.
  • Kan ik iemand anders op mijn board zetten en hem vooruit of achteruit doen rijden of onverwacht remmen terwijl ik langs de kant sta met de remote.
  • Heeft het board een deadman-switch zodat het niet op hol kan slaan.
  • Is er nog ruimte om action-cameras op of onder te monteren.
  • Is er power over om action-cameras te voeden of om het extra te pimpen met led verlichting, audio bas boosters, etc.
  • Wat is de garantie, dienst na verkoop, onderdelen, upgrade.

Besluit

Dit lijkt me wel een goed produkt, het enige waar ik bedenkingen bij heb is de manier van aandrijving met vooruit en achteruit leunen want dat impliceert dat uw voeten niet echt vrij zijn om op verschillende plaatsen op het board te staan. Persoonlijk vind ik de nose ook te kort en de tail te onuitgesproken, het is vooral een cruiser longboard voor lange vlakke stukken zoals de zeedijk. De gewone longboard sidewalk cruisers hebben meestal ook geen nose en tail en zien er helemaal anders uit dan het algemene standaard Sk8board. Deze boards zijn ook voor een ander publiek, die tricks niet zo belangerijk vinden, ze komen meer uit de beach en surf scene en ze worden vaak op blote voeten bereden wat ik niet zou doen als ik met een algemeen standaard Sk8 een ollieke zou poppen. Als extra bemerking, het links en rechts sturen bij longboards gebeurt door links en rechts te leunen maar zo kan men ook een flux ontwikkelen die een vooruitstuwende kracht tot gevolg heeft zodat men niet meer moet afduwen met de voet. Dit effect gaat door motorisatie dan wel verloren, ik bedenk ook dat als ge links en rechts leunen om te sturen mengt met voor en achteruit leunen voor versnellen en afremmen dat er dan toch noch sprake is van veel lichamelijke motoriek voor de besturing terwijl de bedoeling van een gemotoriseerd board juist is van minder werk te hebben. Ik merk ook wel op dat ik het nog nooit uitgeprobeerd heb, ik zou sowieso een testrit willen voor ik het koop, maar als geschenk kunt ge weinig misdoen.