Contact Us

Use the form on the right to contact us.

You can edit the text in this area, and change where the contact form on the right submits to, by entering edit mode using the modes on the bottom right. 

28 Vrijheidslaan
Koekelberg, Brussel, 1081
Belgium

+32 497552244

Blog

Open blog ter ere van de duurzame revolutie.

Dagen zonder auto: "De vraag die niemand stelt"

Zeronaut Blog

Sinds we zonder eigen auto leven, hebben al veel mensen mij gevraagd hoe lastig dat is, welke problemen we ondervinden en welke momenten de moeilijkste zijn? Ik heb op al die vragen antwoorden, geïllustreerd met voorbeelden.

Maar nog nooit vroeg iemand mij wat er leuker is?

Er zijn nochtans veel lastige dingen die we niet meer moeten doorstaan. Denk maar aan de files, de files, de wegenwerken, de files en het stilstaand verkeer. En er zijn bovendien veel leuke dingen die we dankzij ons autoloos bestaan meemaken en die het leven prettiger, verrassender, rustiger of gezelliger maken.

De grootste bron van plezier, zijn toch wel de toevallige ontmoetingen onderweg. Zeker met kleine kinderen wordt het al snel hartverwarmend.dsc02670

Kleine Zoon heeft ondertussen al talloze plezierige ontmoetingen op zijn palmares die hij te danken heeft aan trein-, tram- of busvervoer. Eén ervan vond plaats op de trein tussen Gent en Limburg. Een volle trein, met precies 3 vrije zitjes in onze wagon, voor mezelf en de twee zonen. Dat de medereiziger aan de andere kant van het gangpad van kop tot teen getatoeëerd was, kon uiteraard niet onopgemerkt blijven. Grote zoon kwam al snel dichter bij me zitten, een beetje wantrouwig. Kleine zoon daarentegen, nog heerlijk onbevangen, kon zijn bewondering niet onder stoelen of banken steken en riep het uit: “Mama, kijk!!! Meneer!!! Neus!!! Mooi!!!” Een stoelendans later zat hij naast de man met de mooie volgetekende neus en nog een halte verder keken ze samen in het prentenboek dat we mee hadden voor onderweg.

2719861637_f67fc4fbf2_o

Een andere ontmoeting was er één van een heel andere soort bewondering: een tweejarige die overspoeld wordt door instant verliefdheid, het bestaat! De studente in de trein op zondagvond, heeft het geweten. De hele rit, van Oudenaarde tot Gent, smeekte Kleine Zoon om haar aandacht: “Meisje, kijk! Meisje kijk!”. Er volgde telkens een soort korte act, met als enige doel haar hart te stelen. Bij het uitstappen werd er geknuffeld en gekust en onderweg naar de fiets doopte hij haar om tot “Het Leuke Meisje”.

Grote zoon die dit allemaal ziet gebeuren, heeft minstens evenveel plezier. Hij leest dan een strip minder onderweg, nog ritten genoeg voor de boeg, toch?

Zelf heeft hij eens twee medereizigers onderhouden met een eureka-puzzel die niemand uit elkaar kreeg. En hij vond al meermaals een publiek in de trein dat hem vol bewondering aankijkt als hij een rubiks kubus oplost. Dat zijn zachte aaikes op zijn negenjarige ziel.

Behalve deze sociale aandacht, ontstaat er ook een soort van esthetische aandacht onderweg. Grote Zoon zegt echt vaak: “Kijk mama, hoe mooi.” En dat gaat dan over de lucht, het licht, de vogels of de wolken. Kleine Zoon fietst dan weer het allerliefst op het fietspad van de Groendreef in Gent, omdat daar de straatlantaarns op ballonnen lijken. Zelf vind ik het heerlijk om de omweg door het parkje te nemen of te kijken naar de ontelbare achtertuinen langs de spoorweg. We weten waar de zwanen zwemmen, ’s ochtends en ’s avonds. En we ontmoeten regelmatig een reiger.

111003gent_brugge_gent-027

Wat het gewoon is met die autoloze verplaatsingen: het zijn stuk voor stuk kleine avontuurtjes. Onderweg lijkt alles mogelijk. Eendjes eten geven, met herfstblaadjes gooien, zwaaien naar de mensen in de andere tram, dansen voor de straatmuzikant, een woordzoeker oplossen met een wildvreemde, een warme wafel onder het dekentje in de koude bakfiets terwijl je door de druppels heen naar de lichtjes kijkt die voorbij flitsen… volgens mij is dat een beetje vakantie als je 2 bent, of 9…

Geloof me… dingen genoeg die leuker zijn. En telkens als we toekomen waar we moeten zijn, roepen de Zonen verwonderd en enthousiast: “We zijn er!”, alsof ze al vergeten waren dat we ook echt ergens naartoe gingen. Onderweg zijn is immers meer dan wachten, als je niet in een auto zit!

Deze blogpost werd geschreven door Lopke. Samen met haar familie nam ze afscheid van de auto en bloggen ze over hun overstap naar een autoloos leven. Volg hun verhalen via Dagen zonder auto.

Coverfoto: Pieter Morlion (Flickr cc)